Η Μεγαλακρία είναι μία σπάνια νόσος, που μπορούμε να πούμε ότι προσβάλλει εξίσου και τα δύο φύλα. Μελέτες έχουν δείξει ότι εμφανίζονται 3-4 νέα περιστατικά μεγαλακρίας ανά εκατομμύριο πληθυσμού το χρόνο. Αν δηλαδή, το ανάγουμε στα ελληνικά δεδομένα, υπολογίζουμε περίπου 30-40 νέα περιστατικά ανά έτος.

   Η νόσος χαρακτηρίζεται από υπερβολική παραγωγή μιας ορμόνης που λέγεται αυξητική. Η ορμόνη αυτή παράγεται από έναν ενδοκρινή αδένα που ονομάζεται υπόφυση. Κύρια λειτουργία της ορμόνης(έτσι δικαιολογείται και το όνομά της) είναι η αύξηση του σώματος, γι’ αυτό άλλωστε και κατά την εφηβεία οι τιμές της είναι υψηλές. Στη συνέχεια και αφού ολοκληρωθεί η ανάπτυξη του σώματος οι τιμές της ορμόνης πέφτουν προοδευτικά, έτσι ώστε, προϊούσης της ηλικίας, πολλές φορές να είναι τόσο χαμηλή, που να μη δύναται να προσδιορισθεί ποσοτικά. 

   Στη μεγαλακρία, λοιπόν, έχουμε παθολογική υπερέκκριση αυξητικής ορμόνης.

   Όσον αφορά στην αιτιολογία, η συντριπτική πλειοψηφία (>95% των περιπτώσεων) οφείλεται σε υποφυσιακούς όγκους (σχεδόν πάντα καλοήθεις), οι οποίοι και υπερπαράγουν αυξητική ορμόνη. Τους όγκους αυτούς τους ονομάζουμε αδενώματα.

   Τα συμπτώματα και τα κλινικά ευρήματα της μεγαλακρίας είναι πολλά. Παρακάτω θα αναφερθούν τα κυριότερα:

• Γενικά: αύξηση του μεγέθους της μύτης, των χειλέων, προγναθισμός, αραίωση των οδόντων, πάχυνση των δακτύλων στα άνω και κάτω άκρα, αρθραλγίες, συχνά σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα.
• Λόγω του αδενώματος: κεφαλαλγία, διαταραχές οράσεως.
• Από το δέρμα: πάχυνση, αυξημένη εφίδρωση και λιπαρότητα.
• Μεταβολικές διαταραχές: Σακχαρώδης Διαβήτης, Δυσλιπιδαιμία.
• Από το καρδιαγγειακό / αναπνευστικό: Αρτηριακή Υπέρταση, καρδιομεγαλία, άπνοια κατά τον ύπνο.
• Από την ψυχοσεξουαλική σφαίρα: Μείωση της ερωτικής επιθυμίας, διαταραχές της περιόδου.

   Η διάγνωση της μεγαλακρίας γίνεται με το συνδυασμό του ιστορικού, της κλινικής εικόνας και της κλινικής εξέτασης, καθώς και του παρακλινικού ελέγχου (ειδικές ορνονικές εξετάσεις και δοκιμασίες-απεικονιστικός έλεγχος με Μαγνητική Τομογραφία,κ.τ.λ.).

   Ως θεραπεία εκλογής θεωρείται η χειρουργική. Γίνεται αφαίρεση του αδενώματος της υπόφυσης, που, όπως αναφέρθηκε, αποτελεί τη συχνότερη αιτία μεγαλακρίας. Επειδή, όμως, αυτό δεν είναι πάντα αρκετό για να μιλήσουμε για ‘’ίαση’’ της νόσου, επικουρικά χρησιμοποιείται η ακτινοθεραπεία, ενώ υπάρχει και η δυνατότητα της χορήγησης φαρμακευτικής θεραπείας, η οποία συν τω χρόνω κερδίζει συνεχώς έδαφος και ίσως μια μέρα αποτελέσει αυτή τη θεραπεία εκλογής, ως πρώτη και καλύτερη επιλογή στη θεραπευτική φαρέτρα του θεράποντος Ενδοκρινολόγου.

   Τέλος, πρέπει να τονισθεί ότι οι ασθενείς με μεγαλακρία εμφανίζουν αυξημένη θνησιμότητα και σε αυτό συντελούν τόσο οι μεταβολικές διαταραχές και η αρτηριακή υπέρταση, όσο και η αυξημένη επίπτωση καρκίνου του παχέος εντέρου. Γίνεται σαφές, λοιπόν, το πόσο σημαντικές είναι η έγκαιρη διάγνωση και θεραπεία της νόσου.{/reg}