Σύνδρομο Cushing

   Το σύνδρομο Cushing είναι μια σπάνια νόσος. Κύριο χαρακτηριστικό του συνδρόμου είναι η μακροχρονίως αυξημένη διάθεση στην κυκλοφορία γλυκοκορτικοειδών (κορτιζόλης).

   Η κορτιζόλη μπορεί να παράγεται ενδογενώς σε παθολογικά αυξημένες ποσότητες από δύο μικρούς ενδοκρινείς αδένες που λέγονται επινεφρίδια ή να προέρχεται από υπερβολική λήψη κορτιζονούχων σκευασμάτων που δίδονται για τη θεραπεία άλλων νοσημάτων (π.χ. ρευματολογικών, πνευμονολογικών ή δερματολογικών), είτε υπό μορφή χαπιών, είτε αλοιφών. Η πρώτη περίπτωση αφορά στο ενδογενές, ενώ η δεύτερη στο εξωγενές σύνδρομο Cushing, το οποίο είναι και συχνότερο.

     Τα πιο χαρακτηριστικά κλινικά σημεία της νόσου είναι:

•  Παχυσαρκία, συνήθως κεντρικού τύπου, με εναπόθεση λίπους στην κοιλιά, καθώς και στο πρόσωπο, αυχένα και υπερκλείδιες χώρες, ενώ αντίθετα τα άκρα (άνω και κάτω) καθίστανται λεπτά και ατροφικά.
•  Δέρμα λεπτό και ατροφικό, με εμφάνιση κυανέρυθρων ραγάδων (κυρίως στην κοιλιά, αλλά και στα άκρα) και εκχυμώσεων.
•  Υπερτρίχωση στις γυναίκες (κυρίως στο πρόσωπο).

   Σημειώνεται ότι στα παιδιά και στους εφήβους το κύριο χαρακτηριστικό είναι η παχυσαρκία και η αναστολή της σωματικής ανάπτυξης. Έτσι, υποψίες πρέπει να εγείρονται επί ενός κοντού παχύσαρκου παιδιού.

   Οι ασθενείς συνήθως παραπονούνται για:

• Αύξηση του σωματικού βάρους.
• Μυϊκή αδυναμία και εύκολη κόπωση.
• Εύκολες εκχυμώσεις.
• Συχνές λοιμώξεις.
• Διαταραχές της περιόδου ή αμηνόρροια (οι γυναίκες).

   Σημειώνεται τέλος ότι συχνά το σύνδρομο Cushing συνοδεύεται από ψυχικές διαταραχές, αρτηριακή υπέρταση και σακχαρώδη διαβήτη.

   Η διάγνωση τίθεται από τον Ενδοκρινολόγο και προκειμένου για το ενδογενές σύνδρομο Cushing, απαιτούνται ειδικές εξετάσεις και δοκιμασίες (ορμονικές-απεικονιστικές). Πολύ σημαντικό, όμως, είναι να τεθεί η υποψία του εν λόγω συνδρόμου - δεδομένου ότι πρόκειται για μια σπάνια πάθηση και ο ασθενής να παραπεμφθεί στον Ενδοκρινολόγο έγκαιρα. Έτσι, σημαντικό ρόλο μπορεί να παίξει η διαιτολογική υποστήριξη από διαιτολόγο.

   Η θεραπεία του συνδρόμου αφορά στη διακοπή των υπευθύνων φαρμάκων (επί εξωγενούς συνδρόμου Cushing).

   Τέλος, όσον αφορά στο ενδογενές, η θεραπεία είναι πάντοτε η χειρουργική εξαίρεση της βλάβης, η οποία επί σημαντικού ποσοστού ασθενών επιφέρει πλήρη ίαση.